บลอกของจิ้งจอกเก้าหางตัวน้อย

คุณเคยรู้สึกไหม ว่าการทำอะไรแล้วมันไม่มีใครสนใจน่ะ มันเหนื่อยแค่ไหนคุณรู้ไหมว่าบ้างครั้ง เราก็ไม่เข้าใจว่าเราควรจะทำอย่างไรให้พวกเขาเห็นว่าเราทำแล้วนะ ทำไมไม่มีใครสนใจเรา คุณรู้ไหมว่ามันท้อมากนะ ความรู้สึกน้อยใจมันผุดขึ่นมาในหัวใจ เราเองก็คงผิดที่ชอบทำอะไรแย่ๆ เรียนก็ไม่เก่ง ขี้ลืม พอเราคิดว่าเรามีอะไรดีบ้างความสิ่งที่เข้ามาในหัวมันคือคำว่า "ไม่มีอะไรดีเลย" เราก็แค่เป็นคนๆหนึ่งที่ไม่มีอะไรดี ทำนี้ก็ไม่ดีทำนั้นก็ไม่ได้เรื่อง ห่วยแตกไปซะทุกอย่าง เขียนแบบนี้คงไม่มีใครสนใจ บ้างครั้งที่รู้สึกเหนื่อ เราจะหยิบดินสอกับสมุดมาวาดรูปให้หายคิด บ้างก็ดูหนังให้มันลืม แต่ถ้ามันไม่ไหวจริงๆก็จะเขาในหนังสือส่วนตัว ไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอที่น่าสมน้ำหน้าแบบนี้ มันเป็นความอ่อนแอที่เราเกลียดที่สุด ไม่ว่าจะทำให้มันลืมมากเท่าไร ความรู้สึกว่า เรามันโง่ ว่าเราไม่ได้เรื่องมันก็ยังมีอยู่ในหัวไม่มีวันหลุดไปได้ สุดท้าย เราก็เป็นแค่คนที่ไม่มีอะไรดีเลย

เป็นแค่คนที่มองคนอื่นอยู่ข้างหลัง ไม่สามารถที่จะเดินไปยืนอยู่ข้างๆใครได้ เพราะเราไม่เหมือนเขา เราเป็นคนที่ต้องตามเท่านั้น เป็นคนที่ต้องตามหลังคนอื่น ไปจนวันตาย เพราะงั้นถึงได้อิจฉาตัวละครที่เก่งๆ อยากเหมือนเขาอยากเก่ง อยากฉลาดเมื่อพยายามที่ไร ก็ทำไมเคยได้ ต้องล้มตลอด ไม่มีใครช่วยเราเลย ทุกคนหันหลังให้กับเรา ไม่มีใครหันมามองเราเลย พยายามเก็บความเจ็บปวด พยายามกดมันเอาไว้หลายครั้งที่น้ำตาจะไหล อยากจะเก่งอยากได้ยินคนมาช่วย แต่แล้วก็มีแค่ไม่กี่คน ที่มา แล้วสุดท้ายเราก็ต้องพึ่งตัวเอง

อาจจะใช่ก็ได้ เราเองก็คงต้องเดินด้วยขาของตัวเองซักที ไม่งั้นคงต้องโง่ คงต้องอยู่อิจฉา ตัวละครที่ตัวเองชอบตลอดไป แต่ว่า.......มันเหนื่อยแล้ว.....